ਜੋਗੀਆ -- ਬਲਬੀਰ ਆਤਿਸ਼

ਜੋਗੀਆ
ਜੋਗੀਆ,
ਜਿਸ ਪਰਬਤ ਵੱਲ
ਤੂੰ ਗਿਆ ਸੀ
ਉਧਰੋਂ ਕੂੰਜਾਂ
ਮੈਦਾਨਾਂ ਵੱਲ
ਆ ਗਈਆਂ ਨੇ .

ਪਤਝੜ ਨੇ
ਪੱਤੇ ਝਾੜ ਝਾੜ ਕੇ
ਅੰਦਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ .
ਸੁੰਨੀ ਕੁਟੀਆ ਦੇ ਵਿੱਚ
ਚਾਮ ਚੜਿੱਕਾਂ ਨੇ
ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਬੱਚੇ
ਦਰਵਾਜੇ ‘ਚ
ਅਹਿਲ ਪਈਆਂ
ਖੜਾਵਾਂ ਨੂੰ
ਦੀਮਕ ਖਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਜੋਗੀਆ
ਮੌਸਮ ਬਦਲ
ਗਿਆ ਹੈ
ਏਸ ਬਦਲੇ ਮੌਸਮ ‘ਚ
ਕਿਸ ਦੇ ਗਲ ਪਾਵਾਂ ,
ਤੇਰੀ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ

ਇੱਕ ਗੀਤ -ਬਲਬੀਰ ਆਤਿਸ਼

ਬੈਠੀ ਜਿੰਦ ਉਡੀਕ ਤੇਰੀ ਵਿੱਚ
ਲੱਖ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਲੱਥੇ
ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਮੇਰੇ ਦੇ ਮੱਥੇ
ਦੇਹ ਦੀ ਗੋਰੀ ਮਿੱਟੀ ਗੋ ਕੇ
ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਰਲਾਇਆ
ਵਿੱਚ ਬਿਰਹੋਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾ ਕੇ
ਗੀਤ ਅਸਾਂ ਨੇ ਪਠੇ
ਲੱਖ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਲੱਥੇ
ਦਿਲ ਦੀ ਸਰਦਲ ਸੁੰਨੀ ਸੁੰਨੀ
ਖਾਲੀ ਮਨ ਦਾ ਬੇਲਾ
ਏਸ ਗਰਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੋਏ
ਲੱਖ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਲੱਥੇ
ਜੀਭ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਗਈ ਤਰੁੰਡੀ
ਗੀਤ ਗਏ ਕਸਿਆ
ਖਾਧਾ ਪਾਨ ਹਿਜਰ ਦਾ ਯਾਰੋ
ਬਿਨ ਚੂਨੇ ਬਿਨ ਕਥੇ
ਲੱਖ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਲਥੇ
ਰੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਲਬ ਤੇ
ਦਿਲ ਦੇ ਹੋਵਣ ਸੌਦੇ
ਆਉਂਦੀ ਨਾ ਇਹ ਭਾਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ
ਕਰੀਏ ਕਿੰਝ ਉੱਲਥੇ
ਲੱਖ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਲੱਥੇ
——————–

ਬਲਬੀਰ ਆਤਿਸ਼

ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਮੈਂ
ਬੌਣੀ ਧੁਪ ਦਾ ਠਿਗਨਾ ਸਾਇਆ
ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਥੀਂ ਹੋਠ ਛੁਹਾਇਆ
ਮੇਰਾ ਅੰਗ ਅੰਗ ਨਸ਼ਿਆਇਆ

ਮੈਂ ਨਿਰ-ਅੰਗਾ
ਨਿਰ ਅੰਗੀਆ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਕਾਇਆ
ਝੂਠੇ ਕੌਲਾਂ ਥੀਂ ਪ੍ਰਣਾਇਆ
ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਬੂਹੇ ਤੇ ਆਇਆ --
ਹੇ ਕਿਰਨਾ ਦੇ ਮਰਦ ਅਗੰਮੜੇ
ਇੱਕ ਘੁੱਟ ਦੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੀ ਕਾਇਆ
ਇੱਕ ਲੱਪ ਦੇ ਧੁਪਾਂ ਦਾ ਸਾਇਆ

ਮੈਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੌਸਲਿਆਂ ਵਤ
ਨਗਨ ਖੜਗ ਤੇ ਟੁਰਨਾ ਸਿੱਖਾਂ
ਮੈਂ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ --
ਕਿੰਜ ਟੁਰਦੀ ਹੈ ਧਾਰ ਲਹੂ ਦੀ
ਬੰਨ ਕੇ ਗੁੱਟ ਤੇ ਸੂਹਾ ਗਾਨਾ
ਕਿੰਜ ਟੁਰਦੇ ਨੇ --
ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਪੁੰਜ ਅਕੀਦੇ ਮਕਤਲ ਵੱਲ ਨੂੰ

ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਹੁੰ
ਬੱਸ ਇੱਕੋ ਵਰ ਦੇ ,
ਹੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਮਰਦ ਅਗੰਮੜੇ
ਚਾਨਣੀਆਂ ਦਾ ਸੁਰਖ ਮੁਆਤਾ
ਮੇਰੇ ਸੁੱਤੇ ਸਾਹੀੰ ਧਰਦੇ .

My World