(ਗੁਰਬਖਸ਼ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰੀਤ ਲੜੀ ਦੇ ਨਾਂ )
ਟਿਮ ਟਿਮਾ ਕੇ ਬੁਝ ਗਈ ਹੈ
ਰਾਤ ਰਾਣੀ ਦੀ ਕੰਦੀਲ
ਫੇਰ ਵੀ ਪਰ ਦੂਰ ਤੀਕਰ
ਮਹਿਕ ਨੇ ਲਾਈ ਛਬੀਲ .
ਹਰ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਗੁਟਕਦੇ ਹਨ
ਓਸਦੇ ਸੰਦਲੀ ਖਿਆਲ
ਸ਼ੌਕ ਦੇ ਮਥੇ ’ਚ ਉਸਨੇ
ਜੋ ਕਦੀ ਬਾਲੀ ਸੀ ਤੀਲ੍ਹ .
ਜਿੰਦਗੀ ਇਕ ਤਪਸ਼ ਸੀ
ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਪਰਚਮ ਜਹੀ
ਰੰਗ ਜਿਸਦੇ ਸਨ ਗੂਹੜੇ
ਘੋਲ ਜਿਸਦੇ ਸੀ ਤਵੀਲ .
ਉਹ ਸੀ ਕਿਸੇ ਕੰਦਰ ’ਚ ਜਗਦਾ
ਰੇਡੀਅਮ ਤਖ਼ਲੀਕ ਦਾ
ਚਿਲਕਦੇ ਅੰਬਰ ’ਚ ਉਡਦੀ
ਹਸਰਤਾਂ ਦੀ ਅਬਾਬੀਲ.
ਸੀ ਕਿਸੇ ਤਾਰੀਖ਼ ਦਾ ਬੇਖੌਫ਼ ਤੁਰਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ
ਹਰ ਕਦਮ ਤੇ ਆਣ ਵਿਛਦਾ
ਓਸਦੇ ਸੂਹਾ ਸੁਨੀਲ .
ਤੁਰ ਗਿਆ ਕਿਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰਾ
ਹਿੱਕ ਤੇ ਰੁੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਜੋ
ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੀ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿਚ
ਢੂੰਡਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਝੀਲ.
ਮਸਤ ’ਵਾ ਦਾ ਸੀਤ ਬੁੱਲਾ
ਚਾਨਣੀ ਦਾ ਸ਼ੋਖ ਜਾਮ
ਪ੍ਰੀਤ ਖਾਤਰ ਝੂਜਦੇ ਇਕ
ਹੁਕਮ ਨਾਮੇ ਦੀ ਤਾਮੀਲ.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment